« ای بندگان خدا ! بعد از مرگ  قبر برای کسی که

آمرزیده نشود از مرگ بدتر است! بترسید از تنگی

قبر و فشار و تاریکی و غربت آن ! قبر هر روز می

گوید : من خانه وحشت و ترس و اضطراب و دلهره

ام و من خانه کرمها هستم. قبر   یا باغی از باغهای

 بهشت است و یا گودالی از گودالهای دوزخ. و این

که خداوند در قرآن دشمنانش را ترسانده و

 فرموده : آنان زندگانی سختی خواهند داشت  آن

عذاب قبر است . همانا خداوند بر کافر در قبرش نود

 و نه مار مسلط می کند تا گوشتش را نیش بزنند و

 استخوانهایشرا بشکنند و تا روز قیامت او را عذاب

 دهند و پیش او رفت و آمد کنند . اگر یکی از مارها

 و افعی ها در روی زمین نفس بکشد هیچ زراعت و

 کشتی از شدت حرارت نفس او سالم نمی ماند و

 خشک می شود . ای بندگان خدا ! چگونه نفس

ضعیف و بدنهای ظریف و ناتوان شما توانایی مقابله

 با آن عذابها و شدائد را دارد ؟!

وقتی آدم کافر در قبر دفن می شود  قبر می

گوید : تو مبغوض ترین کسی بودی در روی من راه

می رفتی حالا که آمدی داخل من و من بر تو ولایت

 پیدا کردم می دانم با تو چکار کنم . آن گاه چنان

فشار بر او وارد می کند که دنده هایش داخل هم

 فرو می روند.

بنابراین ٬ ای بندگان خدا ! شما که می توانید به کم

 قناعت و کفایت کنید به یاد نفس و جسمتان باشید

 و کارهایی را که خداوند دوست دارد انجام دهید و

کارهایی را که خداوند بدش می آید ترک کنید.^۱»